summer3.jpg - 23.94 کیلو بایت

 

  

summer2.jpg - 31.40 کیلو بایت

 

من بابام را از توی باغچه پیدا کرده ام. دسته ی کلاغ ها توی آسمان قارقار می کردند و ابرها قرمز نارنجی بودند که من بابام را از میان بوته های توت فرنگی پیدا کردم. بابام میان توت فرنگی های درشت کال نشسته بود و کاهوهای ترد را از توی خاک بیرون می آورد و خرچ خرچ گاز می زد. من که حسابی نگران بابام شده بودم دستش را گرفتم و گفتم :" بیا بابای من شو!" او هم قبول کرد و بهم قول داد دیگر هیچ کاهوی تردی را نشسته خرچ خرچ گاز نزند. من می دانم که قول هایی که باباها به بچه هایشان می دهند همیشه قول های واقعی نیستند. چون بارها دیده ام بابام با این که به من قول داده است، کاهو را نشسته می خورد و خاک تربچه ها را به شلوارش می مالد و می اندازد گوشه لپش.

من بابام را از توی باغچه پیدا کردم. بعد دستش را گرفتم و میان بوته های توت فرنگی قدم زدیم و به درخت های سیب سلام کردیم که بابام می گفت خیلی دوست شان دارد. به خاطر همین هم هست که گاهی پشت یکی از درخت ها پنهان می شود و همین طور که سوت می زند و شعر می خواند کمر شلوارش را محکم می کند . بابا می گوید این یک جور ادای دین است به درخت ها و سبزه ها. من از حرف های بابا سر در نمی آورم اما می دانم او همیشه درست می گوید. بابای من خیلی چیز ها می داند. می گوید درخت های سیب سلام کردن بلد هستند. می گوید تکان خوردن شاخه ی درخت ها که الکی نیست. وقتی شاخه ی درختی تکان می خورد یا سلام می کند یا خداحافظی. من نمی فهمم درخت ها چه وقت سلام می کنند و چه وقت خداحافظی. اما بابام می داند. بابام زبان درخت ها و توت فرنگی ها و کاهو ها را خوب خوب می داند. به خاطر همین است که هر وقت گم شود، باید بروم از توی نزدیک ترین باغچه پیدایش کنم. بابام بین تربچه های سرخ و ریحان های تازه راه می رود و کرم های کوچولو را نشانم می دهد و می خندد. بابای من دندان های زردی دارد. وقتی می خندد ردیف دندان های زردش معلوم می شود و من یاد سیب های زرد درختی می افتم که بابا زبانش را خوب می فهمد و گاهی برایش حرف می زند.

من بابام را از توی باغچه پیدا کرده ام. به خاطر همین است که بابام از توی هرچیزی دلش می خواهد یک باغچه در بیاورد. بابام بطری های خالی نوشابه ها را به دقت نگاه می کند و می گوید:" می شود یک گلدان باشد." جعبه های خالی مقوایی را بررسی می کند:" می تواند یک باغچه شود." کفش های کهنه را نگاه می کند و می گوید :" خانه ای برای لوبیاهایم!" به همین ترتیب است که من و بابام توی یک باغچه چند متری زندگی می کنیم. خانه ی من و بابام یک باغچه کوچک چند متری ست که از توی کفش هایمان لوبیا روییده و از توی مبل هایمان فلفل های کوچک سبز. بابام بلد است از توی قوری گل منگولی سبزی برویاند و با سرانگشتش روی تمام دیوارهای خانه عکس گل و توت فرنگی نقاشی کند.

من بعضی وقت ها نگران بابام می شوم که با دست های خاکی اش به خواب می رود و با دست های خاکی نان و پنیر می خورد و بدون ترس از کرم ها و مورچه ها می تواند روی چمن ها و سبزه ها دراز بکشد و با درخت های سیب و گیلاس حرف بزند. بابای من اسم تمام برگ ها و درخت های دنیا را می داند. بابام می تواند تمام برگ های سبز و گیاهان را به اسم کوچک شان صدا بزند. بابای من دماغ بزرگی دارد. یک دماغ خیلی خیلی بزرگ که به کمک ان می تواند اسم برگ ها را بخواند. کافی ست یک برگ سبز را از روی زمین بلند کند و جلوی سوراخ های دماغش بگیرد و نفس بکشد. خیلی زود اسم برگ را می گوید و برگ سبز ذوق می کند و می لرزد زیر نفس های محکمی که از  توی دماغ بابای من بیرون می آید.

من بابام را از توی باغچه پیدا کرده ام و گاهی حسابی نگرانش می شوم. با خودم می گویم نکند یک روز کرم های درخت توت عاشقش شوند و لای موهایش خانه کند. نکند با این همه تربچه و کاهوی نشسته ای که می خورد، شکمش یک باغچه بشود و یک درخت بزرگ از توی دلش رشد کند و از دهان و گوش هایش بیرون بزند. من نگران می شوم و برای بابام بلیز گلدار می خرم. لیوان های گلدار. پرده های گلدار. ملافه های گلدار. جوراب های گلدار. دستمال کاغذی های گلدار. می ترسم بابام دلتنگ باغچه شود و دوباره برود و گم شود. می ترسم کلاغ ها دستش را بگیرد و ببرندش به یک دشت بزرگ و سرسبز که پر از توت فرنگی و هویج و کاهوی ترد است.

من بابام را از توی باغچه پیدا کرده ام. بهار که می شود، بابام را می بینم که زیر باران های بهاری جوانه می زند و آستین ها و جیب هایش پر از بوته های توت فرنگی می شود.  دسته ی کلاغ ها که اوج می گیرند و قار قار می کنند من نگران بابام می شوم. می ترسم زیر باران که می ایستد و با برگ ها و درخت ها حرف می زند دوباره گم شود و دیگر نتوانم از میان بوته های توت فرنگی پیدایش کنم.