summer3.jpg - 23.94 کیلو بایت

 

  

summer2.jpg - 31.40 کیلو بایت

آفتاب مستقیم می زد به سرمان. انگار می خواست پوست سرمان را قلفتی بکند. خوبی نی ها و سبزه های بلند همین است که آدم لا به لای شان گم می شود. کسی راه رفتن آدم را نمی تواند نگاه کند. با هر قدم باید دسته ای نی را کنار بزنی تا قدم بعدی را برداری.

احمد زده بود زیر آواز. بندری می خواند. عین خیالش هم نبود، داشتیم چه غلطی می کردیم. دوست داشتم دستم را بگیرم جلو دهانش و بگویم جان مادرت ساکت. نشد بگویم. پای راستم توی گل فرو رفت. تازه دیدم دمپایی ام وسط راه از پایم در امده و عین خنگ ها نفهمیده ام. بسکه احمد حرف می زد. مخ ادم را می خورد. حالا یاد حرف ننه می افتم که می گفت:" اون دسته بیل هات رو کوتا کن!" منظورش همان ناخن هایم است. خوبی ناخن گرفتن همین است. ادم پایش که توی یک عالم گل و لجن فرو برود، دیگر مجبور نیست یک ساعت هم زیر ناخن های پایش را تمیز کند. احمد زد به شانه ام و هولم داد که :" برو دیگه! وایساده نیگا می کنه!" سروش جلو جلو برای خودش داشت می رفت. کار به کار ما نداشت که عقب مانده ایم یا نه. من بودم و این احمد که وراجی هایش تمامی نداشتند. از راهی که سروش رفته بود، قدم هایم را بر می داشتم. یک لنگه دمپایی داشتن موقع راه رفتن یک بدبختی ست و ناخن های دسته بیلی داشتن یک بدبختی دیگر. ادم با یک لنگه دمپایی هی تلو تلو می خورد. و هی مجبور است پای گلی اش را بمالد به خاک های سخت و همین بیشتر ادم را اذیت می کند.

سروش قایق های کاغذی را ریخته بود توی بلیزش و ایستاده بود کنار رودخانه. دستش را سایه بان پیشانی اش کرده بود و دورها را نگاه می کرد. بعد یک نقطه را نشانه گرفت که :" اونجا!" احمد عین خیالش نبود کجا. اهنگ بندری اش را غلط غلوط می خواند و زیر بغلش را می خاراند. از بین قایق های زرد و آبی و قرمز، دست انداختم به لبه ی قایق قرمز و کشیدمش طرف خودمان. آقام اگر بفهمد پدرم را در می اورد. انگار این را بلند گفتم که سروش زد پس سرم :" نمی فهمد خنگ علی. از کجا بفهمد؟" راست می گفت. از کجا می فهمید که ما می خواهیم با قایق برویم وسط رودخانه. آقام امروز رفته است شهر ماهی ها را بفروشد. ننه هم رفته خانه جمیله بقیه لحافشان را سوزن بزنند. نگران چه بودم پس؟نمی دانم. من از قایم باشک بازی بدم می آید. اصلا عین چی می ترسم از کار یواشکی انجام دادم. اگر سروش و احمد نبودند عمرا تا این جا حتی یک قدم هم بر می داشتم. سروش پایش را گذاشت لبه ی قایق و دست به کمر ایستاد:" این قایق ها باید به دریا برسند!" احمد مثل برق گرفته ها پرید که :" آره. مش رضا گفته آدم قایق هاش که به دریا برسه به تمام آرزوهاش می رسه." گفتم:" اگر به ننه بگویم می زند توی سرم که مش رضا آن نخود لوبیاهای گندیده اش را بفروشد، نمی خواهد چرت و پرت توی مخ شما بکند"

مش رضا بقال محل است. یک مغازه کوچک دارد که همه چیز تویش پیدا می شود؛ از شیر مرغ تا جان آدمیزاد. حتی بین حبوبات و خوراکی هایش می توانی زیر پوش مردانه و جوراب هم پیدا کنی. مش رضا را دوست دارم. همیشه حرف های قشنگ قشنگ می زند. می گوید آینده روشن است. آدم به همه آرزوهایش می رسد. من دوست دارم به جای این که مثل آقام ماهیگیر شوم فوتبالیست شوم. احمد آرزو دارد یک موتور بخرد و توی کوچه ویراژ بدهد. سروش را نمی دانم. سروش هی به دورها نگاه می کند و چیزی نمی گوید. ما می خواهیم به همه رویاهایمان برسیم. این را خوب می دانم.

 احمد پرید توی قایق. نشست روی تخته ی آخر و سوت زد. سروش به من نگاه کرد و گفت:" بریم!" شلوارم را کشیدم بالا و با پای گلی ام پریدم توی قایق. سروش یکی از پارو ها را برداشت. به احمد نگاه کردم:" لم دادی واس خودت؟" و به پاروی سمت راست اشاره کردم. سوت زنان آمد نشست تخته ی جلویی. دو تایی یکی از پارو ها را گرفتیم. سروش قایق های کاغذی را ریخت کف قایق. ده تایی می شدند. احمد دو تا قایق له شده هم از توی جیبش در اورد. لبه های تا شده شان را صاف کرد و انداخت کنار قایق های دیگر و بفهمی نفهمی لب هایش چین خوردند بالایی. یکی از ان لبخندهای زیر پوستی ای که فقط مخصوص قیافه کچل خودش است نه هیچ کس دیگر. کف قایق پر از پولک های ماهی بود. پای لخت گلی ام روی پولک های لیز ماهی ها سر می خورد و تنم مور مور می شد. قایق شبیه یک ماهی بزرگ بود که بوی گندش توی دماغمان می زد. به آقام فکر کردم که گاهی تمام روز، توی این قایق بزرگ می نشیند، تا دورها می رود بلکه دو سه تا ماهی درست حسابی نصیبش شود. بیچاره حق دارد که همیشه بوی تند ماهی می دهد. شروع کردیم به پارو زدن. آب برق می زد. داشتم فکر می کردم ماهی ها که راه دریا را بلدند قایق های ما را به دریا می رسانند؟ دلم خواست بروم توی چشم تمام ماهی ها نگاه کنم و بگویم :" مردونگی کنید این قایق ها رو به دریا برسونید" احمد با آرنج زد توی شکمم "غرق نشی". آفتاب توی سرمان می زد. سروش اخم کرده بود. لابد به خاطر این آفتاب داغ بود که ابروهایش را گره کرده بود توی هم و آن دورها را نگاه می کرد. همان نقطه ای که قرار بود به انجا برسیم.

از جای اولمان حسابی دور شده بودیم. دو تا قایق های کنار رودخانه شده بودند اندازه این قایق های کاغذی مان. سروش پاروی توی دستش را ول کرد و نشست روی پولک های کف قایق و قایق های کاغذی را از نو نگاه کرد. لابد داشت نگاهشان می کرد که هیچ عیب و ایرادی نداشته باشند و به قول خودش سیستم شان ردیف باشد. نمی دانم قایق کاغذی چه سیستمی دارد. از نظر سروش همه چیز سیستم دارد و وقتی کاری را می خواهد خوب انجام بدهد باید سیستم اش را از قبل ردیف کند. احمد هنوز داشت آن آهنگ بندری اش را می خواند. حالم داشت از بوی تند مانده ی ماهی ها به هم می خورد. از تکان تکان قایق. از آفتاب داغ. دست انداختم به شانه ی احمد. احمد دستش را کرده بود توی آب و با برگ های روی آب بازی می کرد. اگر حالم خوب بود ازشان می پرسیدم این برگ های درختان از کجا آمده اند؟ این جا که همه اش نیزار است. حوصله نداشتم. حوصله سروش را هم نداشتم که آنقدر با وسواس داشت قایق های کاغذی مان را بررسی می کرد. سروش یکی از قایق ها را گذاشت کف دستش و گرفت جلوی صورتش :" آرزو می کنم..." بقیه اش را نگفت. شاید هم بقیه اش را توی دلش گفت که نه من شنیدم نه احمد. احمد هم یکی از قایق ها را برداشت. داشت ادای سروش را در می آورد. من سه تا از قایق هایم را که با کاغذ های دفتر ریاضی ام ساخته بودم، برداشتم. آرزوهایم یادم رفته بود. دلم پیچ و تاپ می خورد. انگار یک مار بزرگ دور دلم می چرخید و تا گردنم بالا می آمد. قایق ها را توی آب گذاشتم. جلو نرفتند. دستم را کردم توی آب و سعی کردم آب را تکان بدهم. قایق های سروش  جلوتر از همه بودند. مثل خودش که همیشه جلوتر از همه راه می رود و عین خیالش نیست که آدم جا می ماند یا نه. احمد لپ هایش را باد کرده بود و قایق های کاغذی اش را فوت می کرد. آفتاب داشت چشم هایم را در می اورد. چشم هایم را بستم . ماری که به دلم پیچیده بود ، رها شد. به قول احمد هنرنمایی ام شروع شد. پشتک می زدم و هر چه داشتم و نداشتم می ریختم توی آب. یکی از  قایق های کاغذی ام همانجا زیر آت و آشغال های دل و روده ام غرق شد. تف به این شانس. خوبی قضیه این است که هر کدام سه تا قایق ساخته بودیم. احمد اما از زرنگی اش دو تا هم اشانیتن توی جیب هایش گذاشته بود. از هر کداممان یک قایق هم که به دریا می رسید غنیمت بود. مار، دور شکمم می پیچید و رها می شد. می پیچید و رها می شد. دست من اگر بود، می رفتم توی آب و خودم با پاهای خودم تمام قایق ها را به دریا می رساندم.

احمد و سروش مهربان شده اند. نشسته اند بالا سرم که :" جان مادرت چشم هات رو وا کن." می بینم شان و نمی بینم. سروش سرش را می گذارد روی شکمم و بلند می کند. آفتاب داغ به سرم می تابد. چشم هایم را باز می کنم و می بندم. می گویم :" قایق ها رفتند" احمد می گوید :" گور بابای قایق ها!" سروش می گوید :" رفتند رفتند. به دریا می رسند." از آفتاب داغ خوشم می آید که چشم هایم را می بندد. از خاک خیس که تنم را خنک می کند. سروش سرش را گذاشته روی شکمم. می خواهم بگویم :" جا خوش کردی میمون؟" نمی گویم. احمد را می بینم که نشسته کنار رودخانه. سنگ های ریز را پرت می کند توی آب و عین دیوانه ها بلند بلند آواز می خواند. صدای خروسی اش بفهمی نفهمی می لرزد.